WIELKI WYBUCH

Ale rozszerza — z czego? Rzecz bowiem w tym, iż galaktyki nie tylko uciekają od nas, obserwatorów’ na Ziemi, jak uczestnicy biegu na przełaj; galaktyki roz­praszają się, uciekają jedna od drugiej i od każdego punktu w przestrzeni. Jeśli uciekają w ten sposób rozchodzą się odległe galaktyki, to niewątpliwie kiedyś musiały się znajdować znacznie bliżej siebie, a gdy cofniemy się w czasie jeszcze bardziej, to może były niegdyś razem, jako materia w stanie superkondensacji. W ten sposób dochodzimy do koncepcji wielkie­go wybuchu, która stanowi w sensie logicznym 3 podstawę rozmaitych relatywistycznych teorii powsta­nia wszechświata. Można by powiedzieć dla prostoty, że taka koncepcja jest jak gdyby nieprzerwanym zapisem filmowym wybuchu bomby wodorowej. Wi­dzimy, jak się eksplozja zaczyna i jak rozrasta się w postaci grzyba w chmarę cząstek, które uciekają jed­na od drugiej rozpraszając się coraz bardziej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *